“Hoe kon ik tussen de krotten in Zuid-Afrika intens dankbaar zijn en nu geen huis meer goed genoeg vinden?”

Blogserie Wat ik leerde in Zuid-Afrika – deel I

Ik wil een ander huis!” Overprikkeld kijk ik naar de continue stoet van auto’s die op tien meter afstand van onze gevel voorbij razen. Het geluid van de rubberen banden over het natte asfalt komt steeds harder binnen en absorbeert mijn aandacht. Het irriteert me mateloos.

Meer rust en ruimte… Geen prikkels, ergens waar het stil is en we ons vrij voelen.’ Vervolg ik tegen mijn partner terwijl ik mijn laptop pak en Funda open. Vrijstaande woning: vink; Grote tuin: vink; Aan een rustige weg: vink… De dagen die volgen plan ik driftig drie bezichtigingen en stijgt het maximum beschikbare budget in mijn hoofd met een ton.


Eén week eerder in Zuid-Afrika

Wow! What the…’ Mijn Zuid-Afrikaanse collega trapt vol op de rem van zijn SUV en gooit zijn stuur om. Op een halve meter mist hij de donkere man die zonder te kijken de snelweg oversteekt. We rijden langs vierkante kilometers van ‘informal settlements’, krottenwijken gemaakt van verroesten golfplaten en afvalhout. Het begint donker te worden en binnen een uur zullen de dertig meter hoge schijnwerpers de enige vorm van licht en veiligheid zijn. Langs de randen staan scheefgevallen dixi’s omringt met zwerfvuil. Dwars over de snelweg lopen de werkeloze bewoners terug naar hun ‘huizen’ om zich klaar te maken voor de donkere nacht.

Een uur later sta ik met gesloten ogen onder de hete regendouche in mijn hotelkamer. Het stomende water bedekt mijn volledige gezicht. Ik slik stil terwijl het silhouet van de krottenwijken op mijn netvlies voorbij blijft trekken. Verhalen van collega’s vormen beelden in mijn hoofd…
Ik zie een vrouw in een kleine donkere ruimte op de grond zitten. De deur stevig dicht om te voorkomen dat een vreemde man ’s nachts haar krot binnen dringt. De zachte ademhaling van haar slapende zoontje wordt overstemd door geschreeuw in de verte. Alert neemt ze een laatste slok water in haar droge mond. Ze beseft dat ze is vergeten de oude fles te vullen bij het tappunt driehonderdmeter verderop.

Ik duw de douchekraan dicht. De laatste druppels vallen op mijn schouder. Een koude golf rolt over mijn huid terwijl ik me afvraag wat deze vrouw doet als ze in de nacht nodig naar de wc moet.


First world issues

Ik wil hier gewoon weg. Het is een prima woning, maar die drukke weg is echt een nadeel.’ Ik hoor de licht klagende toon in mijn stem terwijl ik moe op de bank plof na de vijfde, niet geslaagde, bezichtiging. Wazig kijk ik de woonkamer rond van onze vijf jaar jonge eengezinswoning. De strakke witte wanden, de moderne keuken en de collectie van tropische planten, niets maakt me meer vrolijk.

Sinds de eerste missie naar Zuid-Afrika ben ik overprikkeld en snotverkouden doorgerend. Werken, huizen kijken en nog meer werken. Nu zit ik stil met een kop thee op de bank.

Wat begon als leuk tijdverdrijf is doorgeslagen naar een obsessieve zoektocht naar de perfecte woning.

“Hoe kan het dat ik in Zuid-Afrika nog intens dankbaar was voor alle luxe thuis en ik nu niets meer goed genoeg vind?”

Tussen het knagende gevoel van ontevredenheid klinken deze woorden zachtjes in mijn hoofd. Gefrustreerd negeer ik ze terwijl ik doorga met mijn betoog over dat ik zo verlang naar rust, maar ik voel mijn ogen prikken.

Maris, gaat een andere woning dé oplossing zijn voor hoe je je nu voelt?” Weer een zachte vraag. Koppig stop ik met praten en besef ik dat ik een keuze heb: doorgaan met klagen over het geluid van de drukke weg of toegeven dat er iets anders aan de hand is.


Het uitgestrekte veld naast de ingang van het natuurgebied Blesbokspruit was die ochtend nog leeg. Er is Nederlandse hulp naar Zuid-Afrika gevlogen om de waterkwaliteit te verbeteren voor vele dieren die er leven en de Vaal rivier stroomafwaarts. Nu lopen er meer dan honderd mensen met takken, stenen en plastic zakken. Er hangt een drukkende onheilspellende sfeer.

Wat zijn ze aan het doen?’ vraag ik mijn Zuid-Afrikaanse collega terwijl we samen verbaasd toekijken hoe het graslandschap langzaam verandert in een geordende chaos van troep.

Het lijkt erop alsof ze percelen aan het verdelen zijn.’ Ze zet de auto in de berm naast een armoedig geklede vrouw, drukt de deuren op slot en opent haar raam op een kier. Er volgt een gespannen gesprek in een taal die ik niet versta.
Ze zijn van plan om hier hun huizen te gaan bouwen,’ haar donkere ogen kijken me bezorgd aan, ‘we moeten de gemeente waarschuwen.


Zou het kunnen dat het geluid van de weg veel harder klinkt omdat je moe en overprikkeld ben?” Ik hoor mezelf praten in gedachten en voel me ongemakkelijk worden. Het is zoveel eenvoudiger om de drukke weg de schuld te blijven geven van het feit dat ik geen rust kan vinden en als oplossing de Funda app te openen.

Diep van binnen weet ik dat gevoelens van urgentie en gedachten dat de huidige situatie niet goed genoeg is signalen zijn dat het reptielenbrein actief is. Op zo’n moment is het juist nodig om afstand te nemen en geen keuzes te maken, tenminste… dat is wat ik de mensen die ik mag coachen altijd vertel.

Mijn menselijke brein is f*cked up

Daar zit ik dan, ms. mindset, verslagen op mijn bank vol met opgekropte emoties en onverwerkte gebeurtenissen, mijzelf te verbazen over mijn eigen brein.

Als je niet lekker in je vel zit, moe bent of heftige dingen hebt meegemaakt, dan neemt je reptielenbrein het stuur van je leven over. Je vervalt in oude patronen, wil een oplossing en je wilt het NU. Je gedachten kunnen van intense dankbaarheid binnen een paar dagen omslaan naar een opeenvolging van negativiteit.  Niets is meer goed genoeg en niets geeft meer voldoening.

Het meest schokkende waren niet mijn ervaringen in Zuid-Afrika, maar het besef hoe snel mijn gedachten kunnen omslaan naar ondankbaarheid.

Herkenbaar? Als korte termijn oplossing gaat je reptielenbrein op zoek naar een pleziertje om even die negatieve emoties niet te voelen: alcohol, ongezond eten, gamen, social media of de kick van de huizenjacht. Deze pleziertjes brengen je vaak juist steeds verder uit balans omdat ze allemaal stress voor je lichaam en/of brein opleveren.
Yes, zelfs Netflixen is een continue stroom van prikkels waarvoor je brein tijd nodig heeft om het te verwerken. Terwijl jij rustig op de bank zit stijgen wel je cortisol levels. En dan heb ik het nog niet over de gigantische hoeveelheid informatie op Funda.

Jij en ik hebben een keuze

Ik denk dat mijn brein een beetje overprikkeld is.’ Voorzichtig komen de woorden uit mijn mond, terwijl ik me licht schuldig voel over mijn eigen gedachten en gedrag sinds mijn terugkomst uit Zuid-Afrika.
Mijn partner trekt licht verbaasd zijn wenkbrauw op. ‘Ik verlang zo naar rust en tegelijkertijd ben ik alleen maar bezig met werken en Funda bekijken. In Zuid-Afrika was ik nog intens dankbaar voor het leven dat ik hier heb. Volgens mij ben ikzelf het probleem, en niet de weg langs ons huis.


Yes, ook ik heb een reptielenbrein dat het ondanks een ijzersterke mindset soms overneemt. Zeker als ik moe, overprikkeld ben en veel heb meegemaakt. Drie buitenlandse missies kort op elkaar en vriendlief die in het het ziekenhuis belandt na een heftig fietsongeluk werd mij iets te veel…

Gelukkig krabbel ik er vrij snel weer bovenop omdat ik weet wat ik moet doen om mijn brein rust te geven en dat deel ik graag!

Hoe dan?

  • Beperk je dagelijkse prikkel inname. Dit betekent niet dat je jezelf op moet sluiten in huis, maar beperk je tijdelijk tot (leuke) dingen die je al kent. Zorg voor zo min mogelijk nieuwe prikkels en laat social media (of Funda) even links liggen.
  • Ga bewegen in de natuur. Echt goud, ik kan uitleggen waarom dit zo goed werkt, maar ga het gewoon eens doen en ervaren.
  • Luister naar je lichaam en zorg voor voldoende uren aan slaap. Ga lekker vroeg naar bed en probeer wel dezelfde tijd op te staan. Voldoende slaap (7-9 uur per nacht) helpt je lichaam en brein om te herstellen.
  • Wacht met het beginnen van nieuwe projecten of het maken van grote keuzes tot je je weer goed en in balans voelt. Ons reptielenbrein is super goed in je het gevoel geven dat er NU iets moet veranderen. Keuzes maken vanuit negatieve emotie is helaas niet aan te raden. Je kunt beter tijdelijk achterover leunen.
  • Eet gezond. Ongezond eten zorgt voor extra stress op je lijf plus er is een grote kans dat je je er ook nog eens schuldig over gaat voelen en daardoor nog meer in de put gaat zitten.
  • Vertrouw op het zelfherstellende vermogen van je brein en lichaam. Negatieve gedachten, emoties en onrust worden vanzelf minder als je ze op dat moment kunt accepteren en afstand neemt van je levenssituatie. Laat je brein tijdelijk met rust zodat het uit zichzelf weer de balans kan vinden aka ga de komende dagen iets anders doen.

Herkenbaar? Ik ben erg nieuwsgierig naar je reactie dus laat er gerust één achter of stuur mijn een bericht! 😊

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

- ABOUT MARISKA -

Als mindset coach en ervaringsdeskundige biedt ik jou net even die extra's die ik zelf graag had gehad toen ik zelf het proces doorliep waar jij nu inzit. Ik weet hoe jij je voelt en waar ik over praat, ondersteund met 800+ uur aan studie. Gebruikmakend van moderne media en communicatie kanalen ben de cheerleader die altijd bij je is!

Laat mij je helpen om de aller-aller leukste versie van jezelf te worden!

Wil je mij beter leren kennen? Leuk! Volg me gerust op LinkedIn, Instagram of Facebook of neem contact met mij op!

- HOUD MIJ OP DE HOOGTE -

Schrijf mij in voor de inspirerende nieuwsbrief!

WE ARE ALL MEANT TO SHINE

error: Content is protected !!